(ανάρτηση αρχείου)

«Ποιος μπορεί να ξέρει πώς ήταν ο Τζάκομο Καζανόβα; Κρίνουμε τον ήρωα από ένα βιβλίο, το δικό του βιβλίο που ονόμασε Ιστορία του Βίου του, και μετά τον βλέπουμε να απομακρύνεται και να γίνεται ένα σημείο αναφοράς στο οποίο ο κόσμος προβάλλει τον εαυτό του. Νομίζω ότι πρόκειται για έναν ανιαρό συγγραφέα που μας μίλησε για έναν εντυπωσιακό ήρωα, έναν ήρωα εξοργιστικό, δειλό, έναν αυλικό που λεγόταν Καζανόβα, έναν στολισμένο ανθρωπάκο που βρωμά ιδρώτα και πούδρα και που έχει τη ματαιοδοξία, τη θρασύτητα και την έπαρση στρατοπέδου και εκκλησίας. Και βλέπω στη φαντασία μου έναν άνθρωπο που ήθελε να έχει πάντα δίκιο, με έναν τρόπο εντελώς απρόσωπο που σου σπάει τα νεύρα»
(Φεντερίκο Φελίνι, 1975).

Ο Ι. Ζουμπουλάκης στο Βήμα (25.3.2006) έγραφε πως στην πλειονότητά τους, οι πάμπολλες ταινίες που αποκρυστάλλωσαν στιγμές από τη ζωή του Τζιάκομο Καζανόβα προτίμησαν να παραμείνουν στα εμπορικότερα προφανή στοιχεία της ιστορίας του και δεν είναι παρά δροσερά ζαχαρωτά. Διαβάζοντας όμως τον συλλογισμό του Φελίνι σε αυτό το απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό «Gente» τον Σεπτέμβριο του 1975, αντιλαμβάνεσαι αμέσως γιατί ο δικός του «Καζανόβας» που γυρίστηκε την ίδια χρονιά με τη συνέντευξη παραμένει η κορωνίδα των ταινιών που ασχολήθηκαν με τα κατορθώματα του διάσημου γυναικοκατακτητή.  Γιατί αν η ταινία του Φελίνι παραμένει ακόμη και σήμερα ξεχωριστή είναι επειδή ο μαέστρο, απογυμνώνοντας τον μύθο από τη λάμψη του, μας παρουσίασε μια ιστορία παρακμής, την ιστορία ενός θλιβερού τυχοδιώκτη που σπατάλησε τη ζωή του υποσχόμενος λαγούς με πετραχήλια στις γυναίκες μόνο και μόνο για τη διαρκή επιβεβαίωση του εγώ του.

Και φεύγοντας από την ταινία, να δούμε και μια ζωγραφική απεικόνιση, όπου ο Καζανόβα εισχωρώντας στην υψηλή κοινωνία της εποχής του παίζει σκάκι με τον καρδινάλιο Φρανσέσκο Ακουαβίβα της Βενετίας, δημιουργία του Λιονέλο Γκράτσι: