(το εξώφυλλο και μια από τις πολλές φωτογραφίες που περιέχονται στην έκδοση, εδώ με παιδιά που παίζουν σκάκι στο Πάρκο Σιδηροδρόμων της Καλαμάτας)

Τον Πέτρο Διαμαντέα είχα γνωρίσει πριν είκοσι περίπου χρόνια, Αύγουστο, σε ένα από τα τουρνουά σεβενίγκεν που διοργάνωνε στη Σπάρτη ο σύλλογος της πόλης. Δεν μπορώ να πω πως ανακαλώ πολλά πράγματα, αλλά με σιγουριά δεν έχει σβήσει η ανάμνηση από το οργανωτικό και σκακιστικό πάθος του Δημήτρη Πετσετίδη ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Απρίλιο που μας πέρασε, ένα σύντομο πρωινό ταξίδι που είχα κάνει στο Γύθειο σαν απόπειρα επιστροφής στα παιδικά καλοκαίρια που πέρναγα στην πόλη της Μάνης και το ξεκαρδιστικό και συνάμα έξυπνο χιούμορ του Διαμαντέα, το οποίο ουδέποτε γινόταν προσβλητικό, του ομοσπονδιακού μετρ από την Καλαμάτα τον οποίο δεν γνώριζα έως τότε. Ο Πέτρος Διαμαντέας, μαθηματικός αν δεν κάνω λάθος,  είναι ένας από τους στυλοβάτες του σκακιού στην Καλαμάτα. Με χαρά είδα τυχαία σε ανάρτηση στην ιστοσελίδα του σκακιστικού τμήματος του ΝΟ Καλαμάτας “ο Ποσειδών” πως ο Διαμαντέας έβγαλε μια αυτοέκδοση που είναι ελεύθερα διαθέσιμη σε μορφή pdf στο ίντερνετ και την οποία η ιστοσελίδα του ΝΟΚ παρουσιάζει με εύστοχα λόγια:

Το σκάκι στην Καλαμάτα στα τέλη της δεκαετίας του 70, οι ομηρικές μάχες στα καφενεία της πόλης, οι επεισοδιακοί εκτός έδρας αγώνες, σπάνιες φωτογραφίες και ανέκδοτες ιστορίες περιέχει η συλλογή αναμνήσεων του Πέτρου Διαμαντέα, ένα βιβλίο αφιερωμένο στα τέως και νυν μέλη της σκακιστικής ομάδας του Ναυτικού Ομίλου Καλαμάτας « Ο Ποσειδών».

Ένα οδοιπορικό στα πέτρινα χρόνια του σκακιού όπου οι αγωνιστικές σκακιστικές συνθήκες ήταν διαφορετικές από αυτές που έχει συνηθίσει η νέα γενιά, με το κυρίαρχο χαρακτηριστικό να είναι τα έντονα ανθρώπινα συναισθήματα.

Ο Πέτρος Διαμαντέας χάρις στο πλούσιο αρχείο που διατήρησε μας κάνει μια σύντομη ανασκόπηση της πλούσιας ιστορίας του σκακιστικού τμήματος του Ν.Ο.Κ. και γενικά του σκακιού της Καλαμάτας από το 1976 έως και σήμερα.

Είναι συγκινητικό να παρακολουθεί κάποιος το επιτυχημένο ταξίδι του Ν.Ο.Καλαμάτας στο πέρασμα των χρόνων, χάρις στην προσπάθεια κάποιων ανθρώπων που αγαπούσαν και εξακολουθούν να αγαπούν το σκάκι.