“Κανονικά, στα εβδομήντα σου θα έχεις ζήσει μόνο μια ζωή, τη δική σου! Αλλά όποιος διαβάζει πολύ θα έχει ζήσει πέντε χιλιάδες χρόνια: ήταν εκεί όταν ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ, όταν ο Ρέντσο παντρεύτηκε τη Λουτσία, όταν ο Λεοπάρντι θαύμαζε το άπειρο. Γιατί η ανάγνωση είναι μια αθανασία προς τα πίσω.”

Έτσι το είχε διατυπώσει ο Ουμπέρτο Έκο, ο οποίος είχε 30.000 βιβλία στο σπίτι του στο Μιλάνο και 20.000 στο Ουρμπίνο. Το καμάρι του δεν ήταν τα βιβλία που έγραψε, αλλά τα βιβλία που διάβασε. Ήταν η ίδια ακριβώς υπερηφάνεια του Χ.Λ. Μπόρχες που τη μισή του ζωή την πέρασε στην τυφλότητα.

Το σκάκι είναι ένα παιχνίδι που έχει συνδεθεί από τις απαρχές του με το βιβλίο. Και όχι μονάχα για την αμιγή σκακιστική θεωρία των φάσεων της παρτίδας. Τόσες και τόσες συναρπαστικές βιογραφίες παικτών με παρτίδες τους, σκακιστικοί συνδυασμοί, καλλιτεχνικό σκάκι, εξαιρετικά βιβλία για τουρνουά, σκακιστική ιστορία που διαβάζεται και χωρίς να ξέρει κανείς σκάκι – μερικές ενδεικτικές από τις υποκατηγορίες της βιβλιογραφίας. Μπορεί να διαβάσει κανείς πολύ σκάκι, πολλά χρόνια, χωρίς σκακιέρα και γνωρίζοντας πως δεν θα γίνει ισχυρότερος σκακιστής – αν δεχτούμε πως παίζει που δεν είναι και προϋπόθεση. Μια ιδιότυπη, προσωπική σκακιστική αθανασία.

Ο πιο διάσημος προπονητής σκακιού του κόσμου Μαρκ Ντβορέτσκι που πέθανε στα τέλη του 2016 παρότι ήταν ένας άνθρωπος δραστήριος και εντελώς ανοιχτός στον νεωτερισμό, ποτέ δεν θεώρησε την σκακιστική προετοιμασία με Η/Υ κάτι που μπορεί να υποκαταστήσει πειστικά τη δύναμη του καλού σκακιστικού βιβλίου. Έγραψε ο ίδιος πολλά βιβλία σκακιού, επίπονα και απαιτητικά στη μελέτη, ωστόσο κορυφαία στον κανόνα της σκακιστικής βιβλιογραφίας για σκακιστές με πραγματικές φιλοδοξίες. Και παρά τη δυσκολία τους, μπεστσέλερ. Το σκακιστικό πρόγραμμα έλεγχε την τακτική ακρίβεια της βαριάντας, αλλά ίσως επειδή ο ίδιος ήταν και τέκνο της σοβιετικής σχολής του 60 και του 70, το πρόγραμμα παρέμενε εργαλείο, ποτέ υπέρτερο από το βιβλίο και την προπονητική σημείωση.

Ο Ντβορέτσκι άρχισε να φτιάχνει τη συλλογή του με σκακιστικά βιβλία από τα μαθητικά του χρόνια. Δεν μάζευε ωστόσο βουλιμικά χαρτί, είχε το αισθητήριο και την σκακιστική κουλτούρα να επιλέγει τα καλύτερα και στη συνέχεια, όταν καθιερώθηκε σαν κορυφαίος κόουτς, τα πιο χρήσιμα στη δουλειά του και αναλόγως, για τους μαθητές του.

Πριν λίγες μέρες, 600 τόμοι από τη βιβλιοθήκη του με σκακιστικούς τίτλους κάθε είδους καθώς και πολλαπλά αντίτυπα από όλα τα βιβλία που συνέγραψε δωρήθηκαν στη σκακιστική ακαδημία του Άντι Αχμάντ που βρίσκεται στη δημοκρατία της Ινγκουσετίας – ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας  στα σύνορα με τη Γεωργία.

Στη φωτογραφία αναγνωρίσατε τον γκρανμέτρ Μπόρις Γκέλφαντ αφοσιωμένο σε μια περιοχή της νέας βιβλιοθήκης που δημιουργήθηκε. Μικρό ρεπορτάζ και τις ευχαριστίες του Ιναρκίεβ που είναι παράγοντας της ακαδημίας μπορείτε να δείτε στο chessdom