Κι ένα καράβι από την Κρήτη να πιάνει Ξάνθη, Κομοτηνή. Ο Μιχάλης Γκανάς είχε εξομολογηθεί πως έγραψε τους στίχους βλέποντας μια ανώνυμη παιδική ζωγραφιά που του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και τη χάζευε με τις ώρες: με καράβια, πολλά καράβια, που έβγαιναν στη στεριά και πιάνανε τα όρη και τα χιόνια. Οι εκπαιδευτές σκακιού γνωρίζουν επίσης πολύ καλά πως όταν διδάσκουν το παιχνίδι σε παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού προσπαθώντας να κάνουν το μάθημα πιο δημιουργικό και ευχάριστο προσκαλούν τους μαθητές να ζωγραφίσουν σκακιστικά θέματα. Σε ένα παιχνίδι που ανήκει τόσο πολύ στη γη και στην εξειδίκευσή του γίνεται αυστηρό σαν θεώρημα, τα παιδιά εισάγουν πληθωρικά ονειρικά στοιχεία γιατί ξέρουν κάπου μέσα τους πως η φαντασία δεν τα βοηθά μόνο να κατασκευάζουν σχεδίες από ξύλο και πειρατικά πλοία από φλούδες, αλλά είναι το πλεονέκτημά τους που παλεύει και (συνήθως) ηττάται στην ενηλικίωση. Αλλά σε εκείνη την ηλικία ο κόσμος δεν υπόκειται σε κανόνες τυπικής φυσικής παρατήρησης, τα σκακιστικά κομμάτια είναι ζωντανά, μιλάνε, χαίρονται, κάνουν φιλίες, πετάνε σαν μάγισσες στις τρεις η ώρα το πρωί. Κάθε δάσκαλος του σκακιού αυτών των ηλικιών έχει να διηγηθεί τέτοια έργα των μαθητών του, άτεχνα ή καλοβαλμένα αδιάφορο. Με την ευκαιρία, ο γιατρός Ν. Ραζής που δουλεύει επί πολλά χρόνια για τη διάδοση του σκακιού στην περιοχή των Καλαβρύτων διοργανώνει μέσω του σκακιστικού συλλόγου της πόλης πανελλήνιο διαγωνισμό σκακιστικού σκίτσου, ελεύθερο για όλους, αλλά και για μικρούς μαθητές. Πληροφορίες μπορείτε να ζητήσετε στο τηλ.6932468208.