Όταν φτάνει κανείς στη Νέα Ορλέανη, την πόλη που ανήκει στην επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά πολιτισμικά την έχουν πει “το πιο βόρειο γεωγραφικό σημείο της Καραϊβικής”, θα αναζητήσει τα ίχνη της Μπλανς και του Στάνλεϊ Κοβάλσκι, των τραγικών ηρώων που έπλασε ο Τένεσι Ουίλιαμς, αλλά σκακιστικά επίσης, θα περπατήσει εκεί που έζησε ένας άλλος, ο Πολ Μόρφι. Το έκανε φυσικά και η wfm Αλίσα Μελέχινα (δεξιά) όταν βρέθηκε στο νότο.
Είναι το Brennan’s Restaurant στη γαλλική συνοικία της Νέας Ορλεάνης. Σήμερα στεγάζει μια μοντέρνα επιχείρηση εστίασης και τίποτα δεν υποψιάζει πως η ιστορία του κτιρίου είναι πολύ βαριά. Από το 1841 έως το 1891 το αρχοντικό ανήκε στην οικογένεια των Μόρφι. Στο σπίτι αυτό άφησε αιφνιδίως την τελευταία του πνοή -σε ηλικία 47 ετών- στις 10 Ιουλίου 1884 ο μεγάλος Αμερικανός σκακιστής χτυπημένος από εγκεφαλικό επεισόδιο. Τον βρήκαν νεκρό μέσα στην μπανιέρα του.

Ένα πολύ συνηθισμένο ερώτημα στις σκακιστικές παρέες είναι “ποιός είναι ο καλύτερος σκακιστής της ιστορίας”. Οι πιο συνηθισμένες απαντήσεις που καταγράφονται : Ο Φίσερ και ο Κασπάροβ. Προσωπικά προτιμώ, ακόμα και σε τόσο χαλαρή συζήτηση που δεν διεκδικεί δάφνη επιστημονικότητας, να θέτω μερικά κριτήρια χωρίς να το σοβαρεύω δυσανάλογα, και το πιο σοβαρό κριτήριο που μπορώ να δεχτώ είναι το πόσο μπροστά ήταν ο παίκτης από την εποχή του. Σε αυτή τη βάση, ονοματίζεις τον Φιλιντόρ, αλλά με μια πιο κοντινή προβολή στις ιδέες του σύγχρονου σκακιού ο ισχυρότερος σκακιστής της ιστορίας ήταν αναμφίβολα ο Πολ Μόρφι. Η καριέρα του κράτησε πολύ λίγα χρόνια ωστόσο το σκάκι που έπαιζε ήταν καταπληκτικό, στην πράξη οι αντίπαλοί του έπαιζαν ένα άλλο παιχνίδι, ενός δεύτερου, κατώτερου θεού.

Τον ονόμασαν “η Υπερηφάνεια και η Θλίψη του Σκακιού” (The Pride and Sorrow of Chess). Είναι τραγικό πως ένας τέτοιος μεγαλοφυής σκακιστής, ανίκητος, σταμάτησε την καριέρα του εντελώς ξαφνικά και για πάντα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η αποστροφή του για το σκάκι έγινε ολοκληρωτική. Όντας μάλιστα στο Παρίσι το 1867, δεν πήγε καν να δει το μεγάλο γεγονός, το “Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού” της ίδιας χρονιάς, τόση αηδία ένιωθε. Το θαυμαστό μυαλό του άρχισε να παίζει περίεργα παιχνίδια. Η επίσημη ιατρική διάγνωση της εποχής ήταν «μανία», ένας περιεκτικός όρος που αφορούσε πολλές ψυχικές παθήσεις του καιρού που δεν διακρίνονταν μεταξύ τους από την επιστήμη. Όχι μόνο ο καλύτερος σκακιστής της ιστορίας, αλλά και ένας από τους δραματικότερους.
(ανάρτηση αρχείου)