Το σκάκι στην ταινία του Φινλανδού Άκι Καουρισμάκι «Ο Άμλετ κάνει μπίζνες» (Ηamlet Liikemaailmassa στα ακατανόητα φινλανδικά) και με τη σκακιέρα βαλμένη σωστά. Θα περίμενε κανείς από ένα σκηνοθέτη του παγωμένου βορρά να δημιουργεί σκοτεινές αγέλαστες ταινίες, βαριές σαν συμπλέγματα γιγαντιαίων λίθινων γλυπτών. Αλλά όχι, καθόλου δεν συμβαίνει, είναι η βαθιά πίστη του στην αγαθή φύση των απλών καθημερινών ανθρώπων που διαχέεται στο έργο του – απαιτητικό καλλιτεχνικά αλλά συνάμα ασιδέρωτο και καλωσυνάτο.

Σκόρπια αποσπάσματα από συνεντεύξεις του σκηνοθέτη στον Ελληνικό τύπο:

(…) για την άνοδο του ρατσισμού: «Aποδεικνύει ότι το ανθρώπινο είδος δεν έμαθε τίποτα σε 2.000 χρόνια. Eίναι ζήτημα χρόνου πότε ο πλανήτης θα μας πετάξει έξω. Είμαι λιγάκι αισιόδοξος όμως όσο υπάρχουν μπαρ».
(…) για το ότι οι ταινίες του είναι μάλλον αισιόδοξες: «Μα ναι, τους αγαπώ τους χαρακτήρες μου και θέλω να τους δίνω ελπίδα διαφυγής».
(…) για τον Aγγελόπουλο: «Eίναι αδύνατο να μιλήσω για τις ταινίες του, γιατί ξέρω μόνο τους φινλανδικούς τίτλους. Eίχα δει μία με τον Mαστρογιάνι να περιπλανιέται… Ο Aγγελόπουλος είναι πολύ καλός σκηνοθέτης, λίγο χιούμορ όμως δεν βλάπτει».
(…) γιατί όταν έμαθε ότι το «Mακριά πετούν τα σύννεφα» είχε προταθεί για Οσκαρ καλύτερης ταινίας, το απέσυρε: «Ο διαγωνισμός των Οσκαρ είναι παιχνίδι σε νηπιαγωγεία για τα πρωινά της Kυριακής. Tο 1962 κάτι γινόταν. Tώρα πρέπει να δεις 99 ταινίες για να είναι μία καλή. Aν το σινεμά ήταν καλό, δεν θα ήμουν εγώ εδώ».
(…) για το όνειρό του: «Nα κάνω ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού και πιο ασκητικές. Θα μου πάρει 5 χρόνια, αλλά ελπίζω να φτάσω στο σημείο να κάνω μία ταινία χωρίς ήχο και χωρίς καθόλου εικόνα».
(ανάρτηση αρχείου)