“Ενάντια στους κανόνες αυτού του παράλογου παιχνιδιού” γράφει το εξώφυλλο που συνέθεσε για την έκδοσή του ο Νταλμαβίβα, φθινόπωρο του 1983.
Είναι μια αναφορά στο σκάκι, από τον Μάριο Νταλμαβίβα που χρησιμοποιεί το παιχνίδι μας ως όχημα για να αναφερθεί στην ανυπακοή. Ο Μ.Ντ. είχε προφυλακιστεί με την “ειδική αντιτρομοκρατική νομοθεσία” για πέντε ολόκληρα χρόνια (1979-84) στα ιταλικά μολυβένια χρόνια και αθωώθηκε στο δικαστήριο. Ένας σύγχρονος ίσως Γιόζεφ Κ. που όπως και στον καφκικό κόσμο, ποτέ δεν είναι βέβαιος αν θα παραπεμφθεί σε πραγματική Δίκη. Στη διάρκεια της κράτησης έγινε κομιξάς- δεν είχε ασχοληθεί ποτέ παλιότερα με το είδος. Κόμιξ του κυκλοφορούν μεταφρασμένα και στα ελληνικά από την Βαβέλ, καυστικά και σαρκαστικά, χωρίς ποτέ να ζητούν συγκίνηση. Η μόνη εκβιαστική ατάκα που θυμάμαι (συνάμα τόσο αληθινή) είναι “τι αίσθηση του χρόνου μπορεί να έχει ένας δικαστής;”. Το σχέδιο πάντα ακραία μινιμαλιστικό, εικονίζει μόνο πόρτες.
Δύο δείγματα από τα κόμιξ του πρόσθεσα στη σημερινή (3-10-17) καταχώρηση στις Στιγμές αλλά όπως συμβαίνει με αυτή την υποσελίδα του σάιτ καθώς και με τις “Πρ.Σημ.”, οι απόψεις προχωρούν να γίνονται πολύ περισσότερο προσωπικές από ό,τι στις πιο φορμαλιστικές κεντρικές σκακιστικές αναρτήσεις και να με συμπαθάτε ή να με κατανοήσετε – για αυτό άλλωστε έχω επιλέξει να ανοίγουν μόνο αν το διαλέγει, αν το θέλει ο επισκέπτης, με κλικ.