Ο βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου Διονύσης Μενύχτας εικονίζεται σε χιουμοριστικό σκίτσο να ασχολείται στη Μακρόνησο με τα τρία πάθη του: Το σκάκι, το κάπνισμα και το διάβασμα.

Γράφει ο Κοσμάς Κέφαλος 

Για τη δική μου γενιά το άκουσμα των λέξεων «σκάκι σε φεστιβάλ» παραπέμπει συνειρμικά στις λέξεις «ΚΝΕ – Οδηγητή». Εκεί πρωτοπαίξαμε και εκεί πρωτογνωρίσαμε αυτή την εντελώς διαφορετική αίσθηση που προσφέρουν παρτίδες σε ανοιχτό χώρο, σε ζωηρό περιβάλλον, με τον κόσμο να κινείται διαρκώς, με τα μεγάφωνα στη διαπασών. Εκεί πρωτονιώσαμε τη διαφορά από τους αγώνες στο ήρεμο περιβάλλον του σκακιστικού εντευκτηρίου.

Τα φεστιβάλ της ΚΝΕ διοργανώνονται επί δεκαετίες με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Φέτος έγιναν το διήμερο 21-22 Σεπτεμβρίου στο Πάρκο Τρίτση, στο Ίλιον και συμπεριέλαβαν σιμουλτανέ από τον Γιάννη Νικολαΐδη, τουρνουά μπλιτς (νικητής ο Θανάσης Γερούκαλης), φιλικές παρτίδες κ.ά. Το σχετικό λινκ του Ριζοσπάστη

Το τριήμερο 6-8 Οκτωβρίου στο Άλσος Στρατού, στου Γουδή, κοντά στο μετρό Κατεχάκη θα πραγματοποιηθεί το φεστιβάλ του περιοδικού Σπούτνικ «#2: Ταξίδι για έναν νέο κόσμο».

Το πρόγραμμα των σκακιστικών δράσεων:

Σήμερα Παρασκευή 6.10, ώρα 7 μ.μ. η ομάδα των Φιλιππινέζων Μεταναστών Kasapi θα αντιμετωπίσει ομάδα σκακιστών που θα συγκροτηθεί στο χώρο του φεστιβάλ (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας).

Αύριο Σάββατο 7.10 ώρα 7 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα με θέμα «Σκάκι στην εξορία και τις φυλακές» (ακολουθεί κείμενο από τη σημερινή δισέλιδη παρουσίαση στην εφημερίδα «Αυγή). Μετά τη λήξη του αφιερώματος, γύρω στις 8.30 το βράδυ, θα διεξαχθεί τουρνουά μπλιτς με ελεύθερη συμμετοχή.

Μεθαύριο Κυριακή 8.10, ώρα 7 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί διαγωνισμός λύσης προβλημάτων. Πρόκειται για το ιδιαίτερα θεαματικό «Solving Show», με… σφραγίδα ποιότητος από τον «Ζήνωνα» Γλυφάδας. Οι παίκτες διαγωνίζονται σε αγώνες νοκ άουτ ανά δύο, πατώντας ο καθένας το κουμπί που έχει μπροστά του, όταν θεωρήσει ότι βρήκε τη σωστή λύση. Όποιος απαντήσει σωστά πρώτος μέσα σε χρόνο δύο λεπτών παίρνει 1 βαθμό, ενώ αν απαντήσει λάθος παίρνει ο αντίπαλος 1 βαθμό (περισσότερα στο σάιτ skakiera).

………………….
………………….………………….

Ακολουθεί το δημοσίευμα στην εφημερίδα «Αυγή» της Παρασκευής 6.10.17:

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΠΟΥΤΝΙΚ ΜΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ «ΣΚΑΚΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ»


Ψυχή σε στρατό από ψίχα

Με ψωμί, βέργες και λούπινα τα κομμάτια στις σκακιέρες των εκτοπισμένων

Θρυλικές μορφές του Αντιστασιακού Αγώνα, άνθρωποι του πνεύματος, μαχητές της ζωής. Εκπρόσωποι μιας δρακογενιάς που πολέμησαν για την ελευθερία, που πάσχισαν για κοινωνική δικαιοσύνη, που πάλεψαν για αξιοπρεπή διαβίωση.

Επώνυμοι, αλλά και πολύ κοντινοί μας άνθρωποι, όλοι με ένα κοινό χαρακτηριστικό: την δημιουργική ενασχόληση με το σκάκι στις δύσκολες συνθήκες φυλακών και στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ελάχιστος φόρος τιμής από τα νέα παιδιά του Φεστιβάλ Σπούτνικ, με αφιέρωμα στο «Σκάκι στην εξορία και τις φυλακές», το Σάββατο 7.10, στις 7 το απόγευμα (Άλσος Στρατού, Γουδή, κοντά στο Μετρό Κατεχάκη).

Οι νέοι του σήμερα οικοδομούν το αύριο, κατανοώντας το χθες!


Σκακιστικό σχολειό ο Άη Στράτης

Ο Στέλιος Ευκαρπίδης εκτοπίστηκε στα 18 του, το 1947, στον Άη Στράτη. Οι σκηνές τους ήταν σε μια ρεματιά, γεμάτη υγρασία. Θυμάται πως οι αφάνες που έβαζαν κάτω από την κουβέρτα είχαν γίνει σώμα συμπαγές, σαν στρώμα.

Συνθήκες άθλιες, αλλά και ένα δώρο: ο νεαρός Στέλιος βρέθηκε στην ίδια σκηνή με τον Θανάση Βασίλα (1908-1956), έναν λαμπρό επιστήμονα -με καθοριστική συμβολή στον πολεοδομικό σχεδιασμό χωριών της ανατολικής Χαλκιδικής, μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1932- και έναν από τους καλύτερους βορειοελλαδίτες σκακιστές της εποχής εκείνης. Ο χρόνος περίσσευε, το μυαλό σε αυτές τις ηλικίες είναι «σφουγγάρι», ο δάσκαλος ήταν πρόθυμος να τον μυήσει στο παιχνίδι και η οικογένεια έστελνε, παρά την οικονομική ανέχεια, σκακιέρες και βιβλία για μελέτη. Γρήγορα έγινε πολύ καλός σκακιστής και, εκτός από τον δάσκαλο, άρχισε να παίζει και με άλλους. Όπως θυμάται, το σκάκι ήταν πολύ διαδεδομένο στον Άη Στράτη. Έμεινε εκεί για περισσότερο από 3 χρόνια.

Αντιθέτως το 1950, που τον πήγαν στη Μακρόνησο, αντιμετώπισε μια πολύ πιο σκληρή κατάσταση. Έφυγε με σπασμένα πλευρά και με αιμοπτύσεις…

Σήμερα, στα 88 του, παραμένει ένας πολύ ενεργός σκακιστής της ομάδας της Ικαρίας. Φύσει ευγενικός άνθρωπος, αλλά και πολύ μαχητικός στις παρτίδες, κερδίζει σε κάθε συνάντηση το ενδιαφέρον των θεατών!


Κρατούμενοι-εξόριστοι στη Μακρόνησο, κατά την πρώτη περίοδο (Ιούνιος 1947 – Μάρτιος 1949), παίζουν σκάκι.

Παρτίδες με Ηλιού και θεατή τον Σαράφη!

Ένας από τους μεγαλύτερους σε ηλικία αγωνιστές, ο 94χρονος Ιωάννης (Γιάγκος) Μαυρογιώργης μίλησε στην «Αυγή», από την Ικαρία όπου ζει, για το σκάκι στα χρόνια εκτόπισης του (η κινηματογραφημένη συνέντευξη στον Βαγγέλη Φάμπα θα προβληθεί αύριο στο Φεστιβάλ Σπούτνικ).

Συνελήφθη, μαζί με άλλους Ικαριώτες, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1948. Μετά από σύντομη κράτηση στο κρατητήριο του νησιού μεταφέρθηκε στις καπναποθήκες της Σάμου και στη συνέχεια, αρχές του 1949, στο κολαστήριο της Μακρονήσου.

Βασανιστήρια, άθλιες συνθήκες, αλλά και δίψα για ζωή, για δημιουργική ενασχόληση.

Εντάχθηκε γρήγορα σε πυρήνα δυνατών σκακιστών και πήρε μέρος σε τουρνουά. Έπαιζε με τον Θανάση Βασίλα, τον στρατηγό Χατζημιχάλη, καθώς και με τον Ηλία Ηλιού. Τις αναμετρήσεις του 26χρονου Γιάγκου με τον 45χρονο Ηλία παρακολουθούσε με ζωηρό ενδιαφέρον ο 59χρονος αρχηγός του ΕΛΑΣ Στέφανος Σαράφης.

Το σκακιστικό του ταλέντο αναδείχθηκε γρήγορα και σε λίγο καιρό αντιμετώπιζε συγκρατούμενους χωρίς να κοιτάζει σκακιέρα!

Αφέθηκε ελεύθερος στις 8 Μαρτίου 1950 και συναντήθηκε με άλλους Ικαριώτες σκακιστές όπως ο Φουτρίδης και ο Σταυρινάδης, βάζοντας τα πρώτα λιθαράκια στο σκακιστικό οικοδόμημα του νησιού.


Σκάκι και τάβλι μεταξύ εξόριστων στην Ανάφη.

Ο Κώστας Φιλίνης και το σκάκι

Η Άννα Φιλίνη μιλάει για την αγάπη του Κώστα για το σκάκι: «Σε όλες τις περιόδους της ζωής τού πατέρα μου το σκάκι τον ακολουθούσε πιστά. Στο σπίτι του τα πέντε αδέρφια και ο πατέρας του παίζανε σκάκι από παιδιά και ο «Κωστάκης», παρότι ο μικρότερος, έγινε γρήγορα ισότιμος συμπαίκτης. Ήδη πριν από τον πόλεμο έπαιζε σκάκι στον «Πανελλήνιο», όπου συμμετείχε και ως αθλητής του στίβου και συνέχισε να πηγαίνει και μετά την Απελευθέρωση. Στα 8 χρόνια της παρανομίας μετά το 1947, έπαιζε συχνά μόνος του μέσα στις ατέρμονες ώρες της αναμονής. Όταν πιάστηκε το 1955 και στάλθηκε στις υγρές ενετικές φυλακές της Κέρκυρας, οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες. Επειδή δεν επιτρέπονταν στους κρατούμενους να αποκτήσουν σκάκι, αυτοί έφτιαξαν από μόνοι τους πούλια του σκακιού από ψωμί. Μετά τη δίκη του στο στρατοδικείο το 1961 οι συνθήκες στις διάφορες φυλακές συνέχισαν να είναι εξαιρετικά δύσκολες. Με την αλλαγή του πολιτικού κλίματος μετά το 1963 και τη μεταφορά του στις φυλακές της Αίγινας, οι συνθήκες διαβίωσης γενικά καλυτέρεψαν, μέσα σε αυτές ήταν και το δικαίωμα να κάνουν μαθήματα και να παίζουν σκάκι οι φυλακισμένοι. Θυμάμαι πως ο πατέρας μου έλεγε πως κάνανε και πρωταθλήματα στη φυλακή».

Σε αφιέρωμα του Χρήστου Πιλάλη στο περιοδικό «ΣΑΧ» (τεύχος 15, 1997), είδαμε σκακιστικά βιβλία του Κώστα, με σφραγίδες θεώρησης των εγκληματικών φυλακών Αίγινας και Κέρκυρας, καθώς και αυτοσχέδια χάρτινη σκακιέρα και διαβάσαμε για το τουρνουά στις φυλακές Αίγινας. Η τελική βαθμολογία σε 12 αγώνες: 1ος Φιλίνης 10 βαθμοί, 2ος Μπάτσης 7,5, 3ος Πολίτης 7, 4ος Ρούσος 6,5, 5ος Τσαρούχας 4,5, 6ος Γιαννόπουλος 4, 7ος Ραψωμανίκης 2,5 βαθμοί.

Ένα ερώτημα που είχε θέσει ο Πέτρος Κολυβάς στον Φιλίνη, σε μία από τις πολλές συζητήσεις τους, ήταν το πώς έπαιζαν οι κρατούμενοι σε διαφορετικά κελιά. Οι τρόποι ήταν κυρίως τρεις: Έλεγαν τις κινήσεις φωναχτά ή άφηναν χαρτάκια στις τουαλέτες, πίσω από τα καζανάκια ή, σε πολύ λίγες περιπτώσεις, τις μετάφεραν οι φύλακες.

Ας συνεχίσουμε με την αφήγηση της Άννας Φιλίνη (περισσότερα θα μας πει το Σάββατο, στο Φεστιβάλ Σπούτνικ): «Και αργότερα, στις φυλακές της Χούντας, επινοούσε μαζί με συγκρατουμένους του τρόπους για να καταφέρνουν να παίζουν σκάκι, παρά την απομόνωση. Στη μεταπολίτευση άρχισε πάλι να παίζει σκάκι τις Κυριακές, όποτε μπορούσε, στον «Πανελλήνιο», έπαιζε όμως συχνά και μόνος του, τα βράδια μετά τις κομματικές συνεδριάσεις, με αντίπαλο συμπαίκτη σε κομπιούτερ».

Περί βασιλικής ηθικής

Ανάμεσα στους πολλούς που έπαιζαν σκάκι ήταν και ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, τον οποίο οι συγκρατούμενοι θυμούνται να απαγγέλει ποιήματα του Παλαμά, του Σικελιανού, του Σεφέρη, του Καβάφη, καθώς και αρχαίων, όπως ο Όμηρος και ο Πίνδαρος.

Η Μ. Τζιαντζή έχει αναφερθεί από την Εφημερίδα των Συντακτών σε περιστατικά , όπως αναγράφονται βιβλίο του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Σταύρου Αβδούλου «Το φαινόμενο Μακρόνησος» (1998, εξαντλημένο): Παρά την αγριάδα τους, οι αλφαμίτες φρουροί, όταν ο Δεσποτόπουλος απήγγελνε ποιήματα Ελλήνων ποιητών, τον άκουγαν με ανοιχτό το στόμα, όμως «μερικοί δεν του επέτρεπαν ν’ απαγγέλνει σε ξένες γλώσσες και σ’ αυτές συμπεριλάβαιναν και τα αρχαία ελληνικά».

Η αδυναμία του, εκεί στο Σύρμα, ήταν το σκάκι, που το έπαιζαν με πιόνια φτιαγμένα από ψίχα ψωμιού. Ένας από τους συμπαίκτες του, όπως αναφέρει ο Αβδούλος, ήταν ο Αβέρκιος Λειβαδάρος, ένας απροσκύνητος αγωνιστής που, όμως, σαν ήταν πιτσιρικάς είχε μπλέξει με κακές παρέες κι έτσι, σύμφωνα με τον Στ. Αβδούλο, το λεξιλόγιό του ήταν λιγάκι μάγκικο.

Ο Αβέρκιος έτρεφε βαθύ σεβασμό για τον Δεσποτόπουλο. Αλλά κι εκείνος τον αγαπούσε πολύ και, «σαν πανεπιστημιακός δάσκαλος» που ήταν, προσπαθούσε να τον κάνει να αποβάλει τη μάγκικη διάλεκτο.

Εκεί που έπαιζαν σκάκι, ο Αβέρκιος πήρε τη βασίλισσα του δασκάλου και, σε τόνο θριαμβευτικό, του είπε:

– Κωσταρίκο, σου την έφαγα την πουτάνα τη βασίλισσα.

Οι παρόντες έσκασαν στα γέλια, όμως ατάραχος ο Δεσποτόπουλος του έκανε παρατήρηση:

– Σου έχω πει, Αβέρκιε, να πάψεις να χρησιμοποιείς άσεμνες λέξεις.

– Καλά, Κωσταρίκο, δεν θα το ξανακάνω. Αλλά αφού είναι βασίλισσα… δεν είναι τέτοια;

Ο όμηρος Άχθος Αρούρης

Ο Νίκος Σαραντάκος είχε συλληφθεί όμηρος από τους Γερμανούς, μαζί με άλλους πολίτες της Μυτιλήνης, από τις 24 Μαρτίου έως τα τέλη Μαΐου του 1944. Όπως μας λέει ο εγγονός του Νίκος Σαραντάκος (περισσότερα για τον παππού του, με αναφορές και σε προηγούμενα δημοσιεύματα, στον δικτυακό τόπο εδώ), εικάζεται ότι επελέγη ως όμηρος επειδή, ως στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας, διερευνούσε ατασθαλίες στη δραστηριότητα των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων. Συγκρατούμενός του, στο στρατόπεδο που είχε στηθεί στο Διδασκαλείο, ήταν ο επιστήθιος φίλος του Χαράλαμπος Κανόνης, που μαζί είχαν την ιδέα να φτιάξουν σκάκι με πιόνια από ψίχα ψωμιού.
Ο Νίκος Σαραντάκος συνελήφθη πάλι τον Ιούνιο του 1945 μαζί με όλη την ηγεσία του ΕΑΜ Λέσβου με τη στημένη κατηγορία της “στάσης”. Έμεινε υπόδικος σχεδόν ένα χρόνο. Μου έχει αφηγηθεί ότι έπαιζαν σκάκι στη φυλακή. Ο Κανόνης αυτή τη φορά είχε διαφύγει τη σύλληψη. Στη δίκη το κατηγορητήριο κατέρρευσε και οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν ή καταδικάστηκαν με ελαφρές ποινές. Ο Κανόνης όμως στη συνέχεια πήγε στη Χίο, όπου έπεσε τον Μάρτιο του 1948 όταν συντρίφτηκαν οι μικρές δυνάμεις του ΔΣΕ.
Ο ποιητής είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει «βάρος της γης»). Κατά την πρώτη περίοδο της ομηρίας του, το 1944, έγραψε το ποίημα «Το σκάκι» (ποιητική συλλογή του Νίκου Σαραντάκου «Της Κατοχής και του Στρατόπεδου»).

Το ποίημα, όπως θα το απαγγείλει αύριο στο αφιέρωμα «Σκάκι στην εξορία και τις φυλακές», ο ηθοποιός Στέφανος Ληναίος:

ΤΟ ΣΚΑΚΙ

Μας κουβαλήσαν στο στρατόπεδο ένα βράδυ.

Εμένα πρώτα, το Χαράλαμπο μετά.

Το Χαριλή καί τον Αλέκο από κοντά

κι’ άλλους πεντέξη. Αλάκερο κοπάδι.

Κι’ είμαστε αλήθεια … Κι’ ας το πούμε ειλικρινά.

ένα κοπάδι από σκιαγμένα ζωντανά.

 

Φόβος καί τρόμος μας συνείχε στην αρχή.

Όλοι φοβούνται. Αυτή ναι η αλήθεια.

Μα, φαίνεται, πως όλα είναι συνήθεια … :

Σιγά-σιγά τρυπώνει η ελπίδα στην ψυχή.

κι’ αν κάπου εκεί παραμονεύει ο χάρος

μαθαίνεις να τον κοιτάς με κάποιο θάρρος.

 

Σε δυο-τρεις μέρες ξέφτισαν οι τρόμοι

έστρωσε ένας ρυθμός κάποιας ζωής.

Κι’ εξόν από δυο-τρεις ψοφοδεείς

που τρέμαν και στον ύπνο τους ακόμη

εμείς οι άλλοι, ας πούμε, οι «δυνατοί»

ζούσαμε μια ζωή σχεδόν υποφερτή.

 

Είμασταν πιότερο απ’ αδέρφια με το Λάμπη.

Κι’ άνεργοι εδώ που μας μαντρίσαν οι Ναζήδες

νάχαμε σκάκι και να κάναμε παρτίδες… !

«Πολιτισμένοι» οι Γερμανοί δεν επιτρέψαν νάμπει.

Δεν έπρεπε όμως το δικό τους να περάσει.

Παίζαμε με ένα, πού με ψίχα είχανε φτιάσει.

 

Είτανε λίγο τότε το ψωμί

και μια μπουκιά μονάχα είτανε κάτι

και φυσικά, δεν είμασταν χορτάτοι,

ωστόσο μ’ οποιαδήποτε τιμή

θες από πείσμα, θες από μεράκι

εμείς το κονομίσαμε το σκάκι.


Ο Στέφανος Ληναίος μαθαίνει σκάκι στην κόρη του Μαργαρίτα.

Το σκάκι δίνει ζωή

Η επιλογή του Στέφανου Ληναίου, να διαβάσει το ποίημα, δεν είναι τυχαία. Ανήκει σε μια άξια γενιά αγωνιστών που έμαθαν σκάκι στη φυλακή. Είναι χαρακτηριστικό το πολύ περιεκτικό κείμενο που μας έστειλε:

«Το σκάκι δίνει ζωή. Αυτό μου είπε ο νονός μου, ο δάσκαλος ο Κώστας ο Μανωλόπουλος, όταν με έμαθε να παίζω, στα 7 χρόνια μου. Δεν πρόφτασε να μου πει περισσότερα γιατί τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί, μαζί με τους 200 στην Καισαριανή.

Τις ίδιες μέρες του ’44, τα περισσότερα τα έμαθα, 15 χρόνων πια, στις φυλακές του Ζέρβα, στην Καλαμάτα.

Στις ίδιες φυλακές, το ’45, μετά την άθλια συμφωνία της Βάρκιζας, στην άγρια εποχή του εμφυλίου, έμαθα το καλύτερο σκάκι, με πιόνια… μανιάτικα λούπινα!

Στα χρόνια της δικτατορίας οργανώσαμε στο Θέατρο Άλφα τους πρώτους σκακιστικούς αγώνες Συγγραφέων και Ηθοποιών…

Το 1985 είχα την τιμή να με κάνει επίτιμο μέλος της η Σκακιστική Ομοσπονδία.

Τώρα πια παίζουμε σκάκι στα θεατρικά παρασκήνια, ψιθυρίζοντας πάντα το σοφό ρητό: «Το σκάκι μαθαίνει τον άνθρωπο να σκέπτεται κάθε στιγμή το επόμενο βήμα του…».

Και λέμε μέσα μας: «Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι ήξεραν να παίζουν σκάκι….».

kosmaskefalos@gmail.com