Ο Μπόρις Σπάσκι μαζί με τον προπονητή του, τον γκρανμέτρ και ψυχίατρο Νικολάι Κρόγκιους, αφοσιωμένο κομματικό της εποχής ο οποίος ζει πλέον σε προχωρημένη ηλικία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Λίγα αποσπάσματα από άρθρο του Γιεβγκένι Μπεμπτσούκ που δημοσιεύτηκε στο Soviet Life (αγγλική έκδοση) που επικεντρώνονται στον χαρακτήρα του Μπόρις Σπάσκι. Δεν επρόκειτο για σκακιστικό περιοδικό, αλλά δημοσίευε κατά καιρούς άρθρα γενικότερου σκακιστικού ενδιαφέροντος. Νομίζω κυκλοφορεί ακόμα με το όνομα Russian Life. Δεν είχα χρόνο να μεταφράσω ολόκληρο το άρθρο, αλλά μπορείτε να το διαβάσετε στα αγγλικά ΕΔΩ  (το σκανάρισμα από Sonja). Περιέχει και μια αναλυμένη παρτίδα του Σπάσκι. Γράφτηκε αμέσως μετά το ματς Σπάσκι – Γκέλερ, το 1969.

“Πέταξα για το Σουχούμι την ημέρα που τελείωσαν τα πάντα. Ο Σπάσκι κέρδισε ενώ έμεναν κάμποσοι γύροι να παιχτούν. Βρήκα τον Έφιμ Γκέλερ στην παραλία αργά το απόγευμα, δεν έδειχνε καθόλου χαρούμενος. Δίστασα λιγάκι πριν τον πλησιάσω. Ήμασταν καλοί φίλοι και υπήρξαμε συμπαίκτες στη σκακιστική ομάδα των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ο γκρανμέτρ από την Οδησσό υπήρξε αρχηγός της ομάδας για αρκετά χρόνια.
Καπνίσαμε μαζί κοιτάζοντας τη θάλασσα. Η σιωπή έσπασε από το τρίτο μέλος της παρέας, τον Ουκρανό μετρ Γιούρι Σαχάροφ, αναλυτή του Γκέλερ, ο οποίος απάντησε στην ερώτηση που δεν είχα κάνει:
“Απορείς που το ματς τέλειωσε τόσο γρήγορα. Η αλήθεια είναι πως χάσαμε πριν ξεκινήσει το ματς. Χάσαμε στο μπακάλικο”
“Τι εννοείς;”
“Προσπαθούσα να μεταδώσω στον Γκέλερ επιθετικό και ανταγωνιστικό πνεύμα για το ματς. Αλλά όλες οι προσπάθειές μου πήγαν χαμένες: Λίγες μέρες πριν αρχίσουμε, ήμασταν με τον Γκέλερ στο μπακάλικο για να αγοράσουμε φαγητό για το βράδυ όταν ξαφνικά ένας άντρας μας άρπαξε και τους δυο από τους ώμους. Γυρίσαμε τα κεφάλια μας και ήταν ο Σπάσκι. Μας λέει χαμογελαστός: παιδιά, γυρίζετε στο ξενοδοχείο; Ελάτε να περπατήσουμε μαζί! Είναι τόσο γλυκό απόγευμα.”
Μετέφερα την ιστορία στον Σπάσκι -μετά το ματς που έπαιξε με τον Λάρσεν- και γέλασε από την καρδιά του όταν τη θυμήθηκε: “Δεν είχα σκοπό να τους κάνω χαλάστρα! Νομίζω ότι οι προσωπικές σχέσεις έρχονται σε πρώτη μοίρα, και οι πόντοι σε δεύτερη”.
O Σπάσκι ήταν πάντα έτσι. Ακόμα και 15χρονος που ήταν, τον θυμάμαι σε ένα ομαδικό εφηβικό τουρνουά που αρνήθηκε να συγχαρεί τον συμπαίκτη του, που χάρισε τη νίκη στην ομάδα του, γιατί στην πίεση χρόνου του αντιπάλου του έγραψε δυο φορές την ίδια κίνηση, εξαπατώντας τον, αφήνοντάς τον να νομίζει πως η πίεση τέλειωσε. Ο σεβασμός προς τον αντίπαλο ήταν πάντα στην πρώτη θέση για τον Μπόρις.”