Η φωτογραφία προέρχεται από το τεύχος Αυγούστου 1962 (σελ. 227) του αμερικανικού σκακιστικού περιοδικού Chess Review και αναδημοσιεύτηκε πριν μερικά χρόνια -χωρίς άλλο κείμενο- στο chesshistory του Έντουαρντ Γουίντερ, απλώς ως μέρος γενικού άρθρου για “σκάκι και ραδιόφωνο”.

Εδώ, ο Μπόμπι Φίσερ μιλάει στο Radio Liberty λίγο πριν την αναχώρησή του από τη Νέα Υόρκη  για το τουρνουά των Διεκδικητών που έγινε στο Κουρασάο με τους Πετροσιάν, Κέρες, Γκέλερ, Φίσερ, Κορτσνόι, Μπένκο, Ταλ και Φίλιπ.  Ο Ταλ είχε αποχωρήσει λόγω υποτροπής της ασθένειάς του στον 21ο γύρο.  Ιστορική είναι η φωτογραφία που ο Μπόμπι Φίσερ τον επισκέπτεται στο κρεβάτι του νοσοκομείου και παίζουν φιλική παρτίδα με σκακιερούλα τσέπης. Ο Φίσερ ήταν κατά κανόνα άψογος με τους συναδέλφους του επαγγελματίες σκακιστές, με τους διοργανωτές ήταν που υπήρξε δύστροπος. Έγραψα τους συμμετέχοντες με την σειρά που κατέλαβαν στην τελική κατάταξη. O Πετροσιάν κερδίζοντας το τουρνουά με μισό βαθμό μπροστά από τον Κέρες απέκτησε το δικαίωμα να αντιμετωπίσει την επόμενη χρονιά τον Μιχαήλ Μποτβίνικ, τον οποίο νίκησε στο ματς της Μόσχας, και έτσι στέφθηκε ο ένατος παγκόσμιος πρωταθλητής. Ήταν πρακτικά στο Κουρασάο η τελευταία φορά που παρουσιάστηκε η δίκαιη ευκαιρία για τον μεγάλο Πολ Κέρες να διεκδικήσει τον παγκόσμιο τίτλο – και χανόταν.

Λεπτομέρειες, ωραία σχόλια επισκεπτών καθώς και όλες τις παρτίδες που παίχτηκαν στο ιστορικό τουρνουά τετραπλών συναντήσεων του Κουρασάο (είναι μια λιλιπούτεια νησιωτική χώρα στην Καραϊβική -της τουριστικής βιομηχανίας- και το μοναδικό υπερπόντιο έδαφος της Ολλανδίας που διατηρείται έως και σήμερα)  μπορείτε να βρείτε στην ειδική σελίδα των chessgames.com. Ο Φίσερ στη συνέντευξη προβλέπει πως «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν καλύτερο σκάκι από τη Σοβιετική Ένωση σε διάστημα πέντε έως δέκα ετών».

Πρόεδρος ήταν ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και ήταν τα χρόνια εκείνα που παγκόσμιες κρίσεις όπως η προηγούμενη του Βερολίνου και η μετέπειτα του Κόλπου των Χοίρων στην Κούβα, καθώς και ειδήσεις στις διεθνείς στήλες των εφημερίδων όπως “το τελεσίγραφον της Σοβιετικής Ενώσεως δια το Βερολίνον λήγει στις 30 Μαρτίου και δια τούτον διάχυτος είναι ο φόβος του πολέμου” (η αγωνία που σκόρπιζε η φράση αποτυπώθηκε και στη λογοτεχνία) υποψίαζαν για όλεθρο. Ο Μπόμπι Φίσερ ανεπιφύλακτα εξέφραζε την υποστήριξή του στις κατευθύνσεις του ενός πόλου, των ΗΠΑ, αλλά βέβαια όπως ξέρουμε, αρκετά χρόνια αργότερα, θα αρχίσει να καταγγέλει την πρώην πατρίδα του στους πιο σφοδρούς τόνους και θα πεθάνει ως ικέτης και μόνος στην Ισλανδία το 2008. Συγκροτημένο πολιτικό υπόβαθρο ως άνθρωπος δεν είχε ποτέ, αλλά η γνώμη μου είναι πως σε όλη του τη ζωή διέθετε ένα πολύ ιδιαίτερο και ακατέργαστο, εντελώς προσωπικό αισθητήριο ελευθερίας.

Το Radio Liberty (ή αργότερα Radio Free Europe) χρηματοδοτείτο επίσημα και πλουσιοπάροχα από το αμερικανικό κογκρέσο από το 1949 ως το 1995. Στο παρασκήνιο όμως, έχει γίνει γνωστό πλέον πως υπήρχαν και πρόσθετα κονδύλια. Ονομάστηκε από εχθρούς και φίλους “το αρχετυπικό ραδιόφωνο του ψυχρού πολέμου”. Οι εκπομπές μεταδίδονταν στα ρωσικά και σε όλες τις άλλες γλώσσες των κομμουνιστικών χωρών, απευθύνονταν στους λαούς των χωρών που βρίσκονταν “υπό κομμουνιστικό ζυγό”.  Οι μεγάλης ισχύος πομποί βρίσκονταν στη Δυτική Γερμανία – τη Βαυαρία και τη Φρανκφούρτη. Οι κεραίες ήταν στραμμένες (κυριολεκτικά) προς την ανατολική Ευρώπη. Λέγεται πως τα ραδιόφωνα στη Ρωσία ήταν συντονισμένα  στις συχνότητες βραχέων κυμάτων του σταθμού και αφού η απήχηση ήταν τόσο μεγάλη, κάποιες κρατικές παρεμβολές με παράσιτα στις εκπομπές αποφασίζονταν πολύ σποραδικά, συμβολικά, για την τιμή των ιδεολογικών όπλων. Το Radio Free Europe συνεχίζει τη λειτουργία του ως σήμερα (η έδρα έχει μεταφερθεί στην Πράγα) με ενημερωτικό πρόγραμμα που απευθύνεται πια σε ολιγάριθμο ακροατήριο αλλά διατηρώντας την ιστορική παράδοση κατοπτρίζει με προσήλωση τους άξονες της κεντρικής πολιτικής των ΗΠΑ.