Ήταν μια ήσυχη, βαρετή πόλη 50.000 κατοίκων στη Βοσνία, 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σαράγεβο. Δεν διέθετε τίποτα αξιομνημόνευτο, στη Γιουγκοσλαβία την ήξεραν περισσότερο επειδή ο πρόεδρος Τίτο συνήθιζε να πηγαίνει στα περίχωρά της για κυνήγι. Το Μπουγκόινο έγινε γνωστό στον σκακιστικό κόσμο από τα πέντε μεγάλα διεθνή κλειστά τουρνουά που έγιναν εκεί από το 1978 ως το 1986.
Το πρώτο έγινε τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1978 και το μεγάλο όνομα ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Ανατόλι Κάρποβ, στο απόγειο της δυναμικότητάς του. Η κρατική τηλεόραση της Γιουγκοσλαβίας αφιέρωνε μισή ώρα καθημερινά για τους αγώνες. Ο Κάρποβ και ο Σπάσκι, αν και ηττήθηκαν ο καθένας σε μια παρτίδα, οδηγούσαν από την αρχή το τουρνουά και ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση με 10/15, ένα βαθμό μπροστά από τον Ολλανδό Γιάν Τίμαν, έναν από τους ισχυρότερους δυτικούς σκακιστές της εποχής.


Κάρποβ – Γκλίγκοριτς στο πρώτο Μπουγκόινο του 1978, παρακολουθεί αριστερά ο Πόρτις.

Οι Γιουγκοσλάβοι αποφάσισαν να διοργανώνουν το Μπουγκόινο κάθε δυο χρόνια. Το δεύτερο Μπουγκόινο έγινε το 1980, τον Μάιο. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 3 του μήνα και μια μέρα μετά, ενώ έπρεπε να παιχτεί ο δεύτερος γύρος, ανακοινώνεται στη χώρα ο θάνατος του στρατάρχη Τίτο. Οι αγώνες διακόπηκαν και ο Γκλίγκοριτς πήγε στο Βελιγράδι για την κηδεία. Το τουρνουά συνεχίστηκε μόλις έληξε το επίσημο εθνικό πένθος, 7 μέρες μετά. «Ο Κάρποβ κέρδισε με το γνωστό άσχημό του στυλ» έγραφε σε ολλανδικά έντυπα ο Τίμαν. Ο Ολλανδός σκακιστής έχει μεταστρέψει σήμερα εντελώς τη γνώμη του για το παιχνίδι του Κάρποβ εκείνης της εποχής, στα άρθρα του το ονομάζει “αξεπέραστο θρίαμβο της λογικής στην ιστορία”. Στην κορυφή το 1980: Κάρποβ 8/11, Λάρσεν 7,5/11, Τίμαν 6,5/11.

Το 1982, ο σταρ των αγώνων ήταν ο 19χρονος Γκάρι Κασπάροβ. Κάθε του εμφάνιση στο εξωτερικό συγκέντρωνε όλα τα φώτα της δημοσιότητας καθώς ήταν βέβαιο πως αυτός θα ήταν ο διάδοχος του Κάρποβ στον παγκόσμιο θρόνο. Κέρδισε το τουρνουά με μεγάλη άνεση (9,5/13), 1,5 βαθμό μπροστά από τον Πολουγκαέβσκι και τον Λιουμπόγεβιτς. Ο Κάρποβ δεν έλαβε μέρος.

Το 1984, ο Πρίμοβατς και ο Ντομαντσίνοβιτς που ήταν οι κύριοι διοργανωτές στα τρία προηγούμενα τουρνουά, αποσύρονται. Αναλαμβάνει ο Μπιέλιτσα. Ο Τίμαν είχε ένα κάταγμα στο πόδι και ενώ περπατούσε με πατερίτσες στην αίθουσα αγώνων, έτρεχε κυριολεκτικά στη βαθμολογία και τερμάτισε πρώτος με 8,5/13, μισό βαθμό μπροστά από τον Πόρτις και ένα βαθμό μπροστά από τον Τόρε.

Το πέμπτο και τελευταίο Μπουγκόινο έγινε την άνοιξη του 1986. Ο Γερμανός Χίμπνερ ζήτησε στο τηλέφωνο, από τον Μπιέλιτσα, γραπτή εγγύηση για τα χρηματικά έπαθλα και εκείνος αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον Πόρτις. Οχτώ κορυφαίοι γκρανμέτρ της εποχής αναμετρήθηκαν σε πουλ διπλών αγώνων, ήταν τουρνουά κατηγορίας 16. Επικράτησε ο Κάρποβ με 8,5/14. Στη δεύτερη θέση ο Σοκόλοβ και ο Λιουμπόγεβιτς με 7,5 βαθμούς. Ο Τίμαν βρέθηκε στην τελευταία θέση…

Οι διοργανωτές είχαν σπουδαία σχέδια για το 1988, το τουρνουά όμως δεν έγινε ποτέ. Αργότερα, στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, το Μπουγκόινο, ίσως και λόγω της γειτνίασής του με το Σαράγεβο, υπόφερε σκληρά. Το στάδιο της πόλης έγινε τόπος μαρτυρίου για τα θύματα της εθνοκάθαρσης, στην συγκεκριμένη ιστορική περίπτωση Κροάτες.

Ο Μάρτιν ντε Ζέου βρέθηκε στην πόλη το 1996, βρήκε το ξενοδοχείο Ακβάριουμ όπου έγιναν οι πρώτες διοργανώσεις κατεστραμένο. Μόνο ο  σκακιστικός πύργος που διακοσμούσε την αυλή ήταν άθικτος. Οι οργανωτές, όλοι Σέρβοι, είχαν εγκαταλείψει οριστικά την πόλη. (Προσαρμογή από άρθρο του Jan van Reek)