Κάθε παραμονή έχει και μια ιστορία, ένα αρχαίο παραμύθι να διηγηθεί στους επόμενους. Μια παράξενη παραμονή πρωτοχρονιάς λοιπόν, ένας ασήμαντος μοναχικός υπάλληλος τράπεζας καταδιώκεται από την αστυνομία λόγω της ομοιότητάς του με έναν γνωστό κακοποιό και βρίσκει καταφύγιο σε ένα καμπαρέ. Οι άνθρωποι της νύχτας τον περνούν για τον αυθεντικό Δράκο και εκείνος το βρίσκει το καλύτερο δώρο, δεν το διαψεύδει γιατί θέλει να δραπετεύσει από την γκρίζα του ζωή. Το τέλος του όμως τραγικό. H μοναδική, η εξπρεσιονιστική σκηνή με τον βαρύ χορό στον “Δράκο”.


Είναι μια γλυπτική δημιουργία με άμμο, με έναν ελέφαντα και ένα τοσοδά ποντικάκι που παίζουν σκάκι. Σκέφτηκα πως επειδή σε κάθε ημερολογιακή αλλαγή του έτους, ένα πράγμα γιορτάζουμε και αυτό δεν είναι παρά οι ασήμαντες μικρές νίκες στο χρόνο -οι βασιλόπιτες και τα έλατα είναι το ανώδυνο φρου φρου σκηνικό της παράστασης- μια δημιουργία με την άμμο, δηλαδή το σύμβολο της αέναης μεταβολής που δεν λυπάται καθόλου για την προηγούμενη κατάσταση που βρισκόταν, απλώς μεταβάλλεται και αύριο, πολύ απλά και χωρίς να καταδεχτεί πολυτελή φιλοσοφικά ερωτήματα, είναι ή δεν είναι πια, αυτό θα ταίριαζε περισσότερο.

Καλή χρονιά σε όλους/ες και κεντρικές αναρτήσεις με το 2018 και πάλι.