Η δεύτερη ταινία μικρού μήκους της Μάγια Ντίρεν, μια εναλλακτική ματιά στην κενότητα των αστικών κοινωνικών συμβάσεων, όπως την αντιλαμβανόταν η ίδια. Το φιλμ ξεκινά αντιστρέφοντας τη φυσική ροή με εικόνες από κύματα που σπάνε και γυρίζουν στη θάλασσα. Βλέπουμε τη Ντίρεν πάνω σ’ έναν κορμό δένδρου στη θάλασσα ο οποίος κατά μαγικό τρόπο μεταμορφώνεται σε τραπέζι όπου  ένα παραδοσιακό δείπνο. Ο πολιτισμένος κόσμος αγνοεί την Ντίρεν που σέρνει το σώμα της στο τραπέζι. Δεν μπορεί να την παρατηρήσει. Αόρατη για τους συνδαιτημόνες, η Ντίρεν εστιάζει σκηνοθετικά στη μυωπία τους.
Το δείπνο τελειώνει με μια παρτίδα σκακιού. Ένα πιόνι πέφτει από το τραπέζι και μεταμορφώνεται ξανά στον κορμό δένδρου των κυμάτων, πέφτει στα βράχια…(η συνέχεια επί του βίντεο) —

Η Μάγια Ντίρεν υπήρξε μυθική μορφή στο χώρο της αβάν-γκαρντ της αμερικανικής τέχνης στις δεκαετίες του ’40 και του ’50 και θεωρείται η μητέρα του αμερικανικού πειραματικού κινηματογράφου.
Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται ευρύτερα, το σύνολο του αμερικάνικου κινηματογράφου δεν ήταν ποτέ απόλυτα ταυτισμένο με τις εμπορικές επιταγές του Χόλιγουντ. Ήδη από τις αρχές του Β’ παγκόσμιου πολέμου, η  πρωτοπορία των δεκαετιών ’20 και ’30, είχε έρθει να εγκατασταθεί στην Νέα Υόρκη και είχε αποκτήσει ομοϊδεάτες.
Το λήμμα στη wikipedia για την Ντίρεν εδώ