Μαθαίνοντας σκάκι με το βιβλίο γύρω στο 1975. Μπορεί και να είναι βιβλίο του Τσέρνεβ ή του Ρέινφελντ, των πιο “λαϊκών” σκακιστικών συγγραφέων της εποχής στην Αμερική. Ο θυμωμένος της τζαζ, ο Τσαρλς Μίνγκους (1922-1979). Με λατρεία για την κλασική μουσική, στράφηκε γρήγορα στην τζαζ γιατί λόγω των φυλετικών διαχωρισμών στις ΗΠΑ ήταν αδύνατον να κάνει καριέρα στα άβατα των λευκών: τα κονσερβατόρια και τις μητροπολιτικές ορχήστρες. Η πρώτη εκπαίδευσή του όμως στο τσέλο τον βοήθησε να αναπτύξει μια μοναδική δεξιοτεχνία για μπασίστας της τζαζ. “Τα δάχτυλα του Μίνγκους”.

Αν και έπαιζε μπάσο, το πραγματικό “όργανο” του Τσαρλς Μίνγκους ήταν η μπάντα του. Οι συνθέσεις του είχαν ξεχωριστή ζωτικότητα, γιατί συνήθως υπαγόρευε τη σύνθεση απ΄ ευθείας στους μουσικούς προφορικά, ως ήχο, χωρίς αυτοί να διαβάζουν τις νότες. Οι μελωδίες του έχουν ένα σκερτσόζικο λυρισμό γιατί, όπως είχε πει ο ίδιος, ήθελε να είναι “αυθόρμητος συνθέτης” και εισήγαγε στην τζαζ το “συλλογικό αυτοσχεδιασμό”, στον οποίο συμμετέχουν όλοι οι μουσικοί μιας μπάντας.

Πολλές δημιουργίες του ενσωμάτωναν έναν έντονο αντιρατσισμό, και συχνά γελοιοποιούσε ρατσιστικά στερεότυπα στη μουσική του. Για παράδειγμα η σύνθεσή του Fables of Faubus αποτέλεσε μία ορχηστρική διαμαρτυρία κατά του ρατσιστή κυβερνήτη της πολιτείας του Αρκάνσας Faubus.

Πηγή για το μεγαλύτερο μέρος από τα σύντομα στοιχεία εδώ