Το ίδιο βράδυ ο Ντάσιελ Χάμμετ με ρώτησε: «Γιατί είπες ότι είμαι ένας αμαρτωλός άγιος του Ντοστογιέφσκι; Τι σημαίνει αυτό;» του απάντησα ότι δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Χρόνια μετά, όταν η ζωή του είχε αλλάξει, κατάλαβα τι ήθελα να πω εκείνη την ημέρα: Είχα δει τον αμαρτωλό – οτιδήποτε μπορεί να είναι ένας αμαρτωλός- και είχα εντοπίσει την αλλαγή πριν εκδηλωθεί. Όταν του το είπα ο Χάμμετ απάντησε ότι δεν ήξερε για τι μιλούσα και ότι για αυτόν τέτοιου είδους συζητήσεις ήταν πολύ «θρησκευτικές». Αλλά ήξερε ότι είχα δίκιο (Λίλιαν Χέλμαν).
Φωτογραφία του 1946, που παραδόξως δεν προέρχεται από τις σελίδες κάποιου νουάρ αναγνώσματος. Άνδρες της Σκότλαντ Γιάρντ παίζουν σκάκι στο γραφείο Τύπου της υπηρεσίας, περιμένοντας την είδηση που θα διακόψει την παρτίδα. Οποιαδήποτε εξέλιξη ρουτίνας όπως διάρρηξη σε οικία, ατύχημα με άμαξα, πυρκαγιά σε αποθήκη, είναι πολύ αμφίβολο αν θα αφήσει στη μέση και ξεκρέμαστη, δώδεκα παρά εικοσιπέντε όπως δείχνει το ρολόι τοίχου, την βαριεστημένη συγκέντρωση των παικτών. Το πολύ πολύ να δοθεί σαν δουλειά στον μαθητευόμενο του κάτω ορόφου. Μόνο ένας φόνος θα τα καταφέρει – και ο φόνος σαν τέχνη.