Το φύλλο της εφημερίδας Allgemeine Zeitung (Chemnitz) του 1929, όπου δημοσιεύεται στα γερμανικά η συνέντευξη του Αλιέχιν, αμέσως μετά το ματς που έπαιξε για το παγκόσμιο πρωτάθλημα με αντίπαλο τον Μπογκολιούμποβ.
Στην κάτω φωτογραφία σιμουλτανέ του Αλεξάντερ Αλιέχιν στο Βερολίνο, την ίδια χρονιά.

*
Συνάντησα τον Αλεξάντερ Αλιέχιν στο ξενοδοχείο. Η τελευταία παρτίδα μόλις είχε τελειώσει και του έδωσα τα συγχαρητήριά μου, με το σχόλιο πως τώρα μπορεί κάπως να ξεκουραστεί.

Ξεκούραση; Δεν γνωρίζω τι είναι. Τώρα θα δημοσιεύσω αναλυμένες όλες τις παρτίδες του ματς σε βιβλίο με τίτλο “Σκακιστικές σκέψεις στο ματς με τον Μπογκολιούμποβ”  και θα ξεκαθαρίσω το νόημα όλων των παρτίδων,  το οποίο δεν γινόταν πάντα αντιληπτό στο κοινό.  Και στις 15 Ιανουαρίου αρχίζει το Σαν Ρέμο, όπου θα λάβω μέρος.

Και το ματς με τον Καπαμπλάνκα;
Αν πάρω την πρόσκληση θα τον αντιμετωπίσω την επόμενη χρονιά, πιθανότατα στην Αμερική, εκεί όπου είναι εύκολο για εκείνον να συγκεντρώσει το χρηματικό ποσό που απαιτείται.

Πρέπει  να προετοιμαστείτε για αυτό το ματς.
Αλήθεια είναι. Ωστόσο έχω την προσωπική μου ιδιοσυγκρασική μέθοδο προετοιμασίας. Βασικά, προετοιμάζομαι μόνο κατά τη διάρκεια των πρώτων παρτίδων. Βλέπω ποιες βαριάντες επιλέγει ο αντίπαλος και ανάλογα επιλέγω τα ανοίγματα που θα παίξω και προσανατολίζω έτσι την τακτική μου. Νομίζω πως ο κάθε σκακιστής πρέπει να παίζει ανάλογα με το στυλ του, αλλά φυσικά είναι αναγκαίο να προσπαθεί να κερδίσει κάποιος τον αντίπαλό του, με τα δικά του όπλα. Σε μια περίπτωση, ανακάλυψα μια θεωρητική καινοτομία ενώ βρισκόμουν σε έναν κινηματογράφο στη Χάγη.

Τι πρόσφερε το ματς που μόλις παίξατε;
Πρώτα από όλα πως όλα όσα έχουν γραφτεί για το θάνατο του παιχνιδιού λόγω των ισοπαλιών δεν έχουν νόημα. Κάθε θέση, ακόμα και η πιο γνωστή, παρέχει τόσες πολλές δυνατότητες.  Το μεγαλύτερο ποσοστό ισοπαλιών καταγράφτηκε στο ματς Λάσκερ – Σλέχτερ και στα ματς του Καπαμπλάνκα. Ωστόσο, αυτό δεν είναι «λάθος του σκακιού», αλλά του στυλ παιχνιδιού  των συγκεκριμένων παικτών.  Ακόμη, ο νέος μύθος που λέει πως με την πρόοδο που συντελείται και την αύξηση των τουρνουά ο αριθμός των ισοδυνάμων σκακιστών κορυφής θα μεγαλώσει πολύ, είναι απολύτως ψευδής. Αναμφίβολα, θα υπάρχει ένας παγκόσμιος πρωταθλητής που θα κατέχει την υψηλότερη θέση.

Και ο Νίμτσοβιτς;
Πολύ ιδιαίτερος και ισχυρός παίκτης με τον οποίο είναι δύσκολο να παίξεις. Όμως, για αυτόν ορισμένες ψυχολογικές στιγμές παίζουν αποφασιστικό ρόλο και αν η τύχη δεν τον βοηθήσει στην αρχή του τουρνουά, επηρεάζεται δυσμενώς. Από αυτήν την άποψη, εκφράζω την εκτίμησή μου στον Μπογκολιούμποβ, επειδή παραμένει πάντα ψύχραιμος, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα είναι κακό για εκείνον. Είναι ευχάριστη προσωπικότητα.

Ποιον θεωρείτε ισχυρότερο; Τον Καπαμπλάνκα ή τον Μπογκολιούμποβ;
Δεν μπορώ να συγκρίνω τους δυο σκακιστές. Με τον Καπαμπλάνκα κάθε τι είναι λογικό και φυσικό στη σκακιέρα. Γνωρίζεις ακριβώς ποιο είναι το σχέδιό του, τι θέλει να κάνει. Με τον Μπογκολιούμποβ μπαίνεις σε μια περιπέτεια που δεν ξέρεις που σε οδηγεί.  Γίνεται πιο επικίνδυνος, αν και είναι πολύ πιο δύσκολο να κερδίσεις τον Καπαμπλάνκα.

Είστε ευχαριστημένος από τις συνθήκες διεξαγωγής του ματς;
Ναι, η οργάνωση ήταν καλή.  Υπάρχει ένα πράγμα που θα προτιμούσα να αλλάξει στο μέλλον: οι παρτίδες δεν πρέπει να παίζονται ενώπιον κοινού. Από σκακιστής μεταβάλλεσαι σε διασκεδαστής, καλλιτέχνης.  Το κοινό ενδιαφέρεται περισσότερο για την παρουσία και τη συμπεριφορά των παικτών και λιγότερο για τις παρτίδες. Ήταν καλύτερα στο Μπουένος Άιρες, στο ματς με τον Καπαμπλάνκα, που δεν ήμασταν άμεσα εκτεθειμένοι στα μάτια των θεατών.

(εκτεταμένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη. Πηγή: www.chesshistory.com/winter/winter92.html