Στην Αγγλία, από τον Σεπτέμβριο του 1979 ως τον Απρίλιο του 1981 κυκλοφορούσε το εβδομαδιαίο περιοδικό ποικίλης ύλης Now! στο οποίο διατηρούσε μια αξιόλογη και πρωτότυπη σκακιστική στήλη ο διεθνής μετρ Γουίλιαμ Χάρτστον, επαγγελματίας σκακιστής και δημοσιογράφος, με σπουδές στα μαθηματικά. Ο ιστορικός του σκακιού Έντουαρντ Γουίντερ αναδημοσίευσε στο site του μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τη στήλη:

– Οι συνδυασμοί είναι φυσικά πολύ πιο εύκολο να βρεθούν αν γνωρίζει κανείς πως υπάρχουν. Αν στη διάρκεια της παρτίδας άναβε μια φωτεινή επιγραφή “τα λευκά παίζουν και κερδίζουν” όταν υπήρχε νικηφόρος συνδυασμός θα κερδίζαμε πολύ περισσότερες παρτίδες. Πριν μερικά χρόνια έπαιζα στο τουρνουά του Χέιστινγκς, στο οποίο αγωνιζόταν και ο Ταλ. Ένα απόγευμα βρέθηκε μια αγγλική εφημερίδα και ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής αναζήτησε τη σκακιστική στήλη. Ξαφνικά έβαλε δυνατά γέλια. Στην εφημερίδα υπήρχε, προς επίλυση για τους αναγνώστες, μια θέση από την παρτίδα Ταλ – Πλατόνοβ, Ντούμπνα 1973. Ο συντάκτης, ανάλογα με τον χρόνο που θα χρειαζόταν ο λύτης για να βρει το συνδυασμό, «βαθμολογούσε».  Αν του αρκούσαν 20 δευτερόλεπτα τότε ο λύτης ήταν “επιπέδου γκρανμέτρ”, στο ένα λεπτό ήταν “επιπέδου μετρ” και σταδιακά κατέληγε στα 5 λεπτά, όπου ο λύτης ήταν “μεσαίας δυναμικότητας”. Ο Ταλ είπε: «Εγώ όμως είχα φάει 15 λεπτά σκέψης στη σκακιέρα για να βρω τη νίκη αλλά και ο αντίπαλός μου δεν είχε δει πολλά πράγματα» (4-10 Ιανουαρίου 1980, σελ. 98).

Ταλ – Πλατόνοβ 1973, παίζουν τα λευκά.
Η παρτίδα τέλειωσε με τον παρακάτω τρόπο: 22. Rg3+ Kh8? 23. Qh6 1-0. Όλοι πίστευαν τότε πως το 22…Bg7 δεν αποτελεί άμυνα για τα μαύρα λόγω του 23. f6, όμως τα σημερινά κομπιούτερ ανακαλύπτουν σε  ένα δευτερόλεπτο την κρυφή δυνατότητα του μαύρου στη βαριάντα 22. Rg3+ Bg7 23. f6. Ποιά είναι;

– Μπορείς να διαπιστώσεις πολλά πράγματα, από τον τρόπο που κοιτάζει ο παίκτης τη σκακιέρα όταν είναι η σειρά του να παίξει. Ο Σπάσκι έχει πάντα την έκφραση ενός επιβάτη σε ουρά λεωφορείου, που δεν βιάζεται καθόλου. Ο Κορτσνόι κοιτάζει σαν να κινδυνεύει να χάσει το τρένο, ενώ ο Κάρποβ έχει τη σιγουριά του επιβάτη που γνωρίζει πως το τραίνο θα καθυστερήσει για να περιμένει αυτόν. Αλλά αυτή τη φορά θέλω να σας μιλήσω για τον Πολουγκαέβσκι. Μοιάζει σαν να είναι ο μοναδικός που κρατάει το δρομολογιακό πρόγραμμα με τις ώρες, δεν καταλαβαίνει γιατί το λεωφορείο δεν ήρθε πριν από 10 λεπτά, βρίσκεται σχεδόν σε απόγνωση και έτσι ψάχνει ταξί (11-17 Ιουλίου 1980, σελ. 88).

– Ακόμα κι όταν οι παρτίδες αναλύονται από τους ίδιους τους παίκτες, οι περισσότεροι υποκύπτουν στον πειρασμό να δικαιολογήσουν τις αποφάσεις που πήραν στην παρτίδα, αντί να τις εξηγήσουν κριτικά. Το σκάκι δεν είναι ακριβής επιστήμη, ούτε απολύτως λογικό παιχνίδι. Αλλά όταν η παρτίδα τελειώσει με τη νίκη της μιας πλευράς, οι σχολιαστές αισθάνονται υποχρεωμένοι να παρουσιάσουν τις αποφάσεις μανιχαϊστικά. Λίγοι είναι εκείνοι που είναι ειλικρινείς στις αναλύσεις τους. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στον Λάρσεν και στον Ταλ (8-14 Αυγούστου 1980, σελ. 82).

– Ο Νταβίντ Μπρονστάιν μου είπε να δω τις παρτίδες του Γκόρντον Κράουν (Gordon Crown, πέθανε σε ηλικία 18 ετών το 1947). Καταλάβαινε πραγματικά το σκάκι.

– Οι σύγχρονοι γκρανμέτρ κατανοούν φυσικά πολύ καλύτερα το σκάκι από τους παλιότερους και η τεχνική τους είναι εξαιρετική, αλλά στο “μέτρημα” και στη φαντασία δεν υπερέχουν. Το παιχνίδι έχει γίνει επιστημονικό, αλλά οι πανέμορφες δημιουργίες του 19ου αιώνα είναι ασύγκριτες.

Σχετικό άρθρο από τον Γουίντερ εδώ