Tα τέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα της route 66 περάσαν τα διανυκτερεύοντα νυσταγμένα βενζινάδικα στο Κάνσας, τα ασπρόμαυρα γκαράζ στις απομονωμένες κατοικίες του Νέου Μεξικού, είδαν τους κάκτους της Αριζόνας και επιτέλους έφτασαν στη Σάντα Μόνικα, στη δυτική ακτή, όπου όπως έγραφε ο ντος Πάσος, “οι λέξεις για τους ανθρώπους δεν έχουν πολλές σημασίες” – εκείνος ήταν λογοτέχνης και πολύ το ζήλευε.
Τον Ιούλιο του 2018 εκδόθηκε ένα βιβλίο στη μνήμη του φωτογράφου Μπαρτ Γκλιν που πέθανε, στα 94 του, τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Μαζί με τις οπτικές αναμνήσεις, περιλαμβάνεται στο λεύκωμα και ένα κείμενο του Κέρουακ που ήταν χαμένο.
Στο βιβλίο “Nightcrawling with Kerouac, Ginsberg and the beatniks – in pictures” ανάμεσα στις πολλές εικόνες της γενιάς εκείνης που τράβηξε και διέσωσε στη μνήμη ο Γκλιν, υπάρχει μια με σκακιστικό θέμα από το Σαν Φρανσίσκο. Ο Ερλ Μπόστιτς και ο τρομπετίστας της μπάντας του παίζουν μια παρτίδα σκακιού στο κλαμπ Black Hawk. Ο χώρος εδώ και δυο δεκαετίες είναι τεράστιο πάρκινγκ. Η Μπίλι Χολιντέι και ο Λέστερ Γιανγκ που επίσης είχαν κάνει εκεί τις τελευταίες τους εμφανίσεις στη δυτική ακτή ξέρουν πως η ζωή αλλάζει χωρίς φετίχ, οπότε αυτό, μόνο του, δεν σημαίνει τίποτα.


Vasily Kandinsky, Kariertes, 1925. Τα ασπρόμαυρα τετράγωνα είναι εκατό, αλλά περιβάλλονται από άλλα και στροβιλίζονται και πάλι από άλλα. Άδειος καμβάς, αζωγράφιστος σιωπηλός, ακίνητος. Στην πραγματικότητα γεμάτος ένταση, βαρύς από προσμονή. Λίγο φοβισμένος γιατί θα παραβιαστεί η τωρινή του ακινησία. Για τον Καντίνσκι, όλες οι μορφές τέχνης είχαν αρχίσει να προσεγγίζουν το αφηρημένο, το οποίο αποτελούσε και τον αντικειμενικό τους σκοπό.  «[…] μία ανάμειξη χρώματος και φόρμας όπου το καθένα υπάρχει ξεχωριστά αλλά και μαζί, σε μία κοινή ζωή που ονομάζεται εικόνα και προκύπτει ως εσωτερική αναγκαιότητα.».

Οι δυο φωτογραφίες από την τ.κ.